پنجشنبه و جمعه آخر سال، دلت می ماند که دلگیر شود، از نبودن آن هایی که دوستشان داشتی و یا خوشحال شود از بیتابی بهاری که می خواهد بار دیگر همه رستنی های سبز رنگش را به تو هدیه کند !!
مبهوت و سرگردان می مانی از این کنتراست بزرگ معنوی خالقی بی همتا، همان کنتراستی که در حکمت خداوندی اش ریشه دارد، همانی که بارها و بارها از کودکی برایمان قصه گفت “یکی بود_ یکی نبود” و حالا این تویی که این قصه ات را برای دیگری همان گونه آغاز می کنی که یکی بود و یکی نبود.
آرامستان ها پر است، از “حمد و سوره” هایی که بر زبان می رانیم، پر است از حسرت هایی که برای نبودن عزیزی کشیده می شود و به حرمت حکمت خداوند با گفتن “هر چه حکمت اوست” فرو می نشیند.
حالا که بوی عید سبزتر از سبزه هایی که مادر از یکماه پیش سبزشان کرده، به مشام می رسد ، انگار دلمان خیلی بیشتر می گیرد از نبودن هایی که به بودنشان عادت داشتیم !! دلمان می گیرد برای آنها که خاک را در آغوش دارند و انگار به هر رستی و سبزه ای نزدیکترند !!
پنجشنبه و جمعه آخر سال دلت برای مادر یا مادر بزرگت تنگ میشود، برای پدر یا پدربزرگت یا حتی برای فرزند و خواهر و برادرت؟ حق داری دل تنگ باشی، حق داری دلتنگی ات را با اشکی از چهره فرونشانی و خودت را به قدرت وصف نشدنی “رویا” بسپاری و به یاد همه خاطراتت با انهایی که امسال عید در کنارتان نیستند ، لبخند بزنی !!
آخرین پنجشنبه و جمعه سال میگویند این روزها خفتگان ابدی در خاک بوی آرد تفت داده، گلاب و زعفران را حس می کنند و چشم به راه می مانند، تا بروی به خانه از جنس خاک و سنگشان …
انتهای پیام/
